Categories Navigation

Categories Navigation

El Muséu Arqueolóxicu presenta la espada de Sobrefoz, un oxetu únicu nel repertoriu de la Edá de Bronce asturiana

18/05/2021
  • La escepcional pieza, que se daba por perdida hasta 1998, ta datada a partir del 1.100 a.C. y foi donada al centru cultural pola hermana de su redescubridor, Maximino Blanco del Dago
  • La entrada del arma prehistórica nos fondos del equipamientu va facilitar estudiu de les técniques metalúrxiques d'aquel periodu

El presidente del Gobiernu del Principáu, Adrián Barbón, presentó güei nel Muséu Arqueolóxicu la espada de Sobrefoz, un oxetu únicu de la Edá de Bronce asturiana donáu al centru cultural en 2019 por María Victoria Blanco del Dago, xunto con diversos preseos de piedra de distintes procedencies.

Blanco del Dago, que tuvo presente nel actu, manifestó que la donación faila en memoria del so hermanu Maximino, que dedicó gran parte de la so vida a coleccionar y a salvaguardar el patrimoniu cultural. El Muséu Arqueolóxicu d'Asturies quixo celebrar el Día Internacional de los Museos con esti singular eventu, al qu'asistieron tamién la conseyera de Cultura, Berta Piñán; el director xeneral de Cultura y Patrimoniu, Pablo León, y la directora del muséu, María Antonia Pedregal.

El que fuera caderalgu de Prehistoria de la Universidá d'Uviéu Miguel Ángel de Blas, gran especialista na Edá de Bronce asturiana, foi l'encargáu d'esplicar la importancia histórica y el contestu cultural de la espada pistiliforme de Sobrefoz.

Na tesis doctoral de De Blas, publicada en 1983, detállense les circunstancies del afayu de la pieza y de l'antigüedá que-y atribúin los especialistes. La espada foi afayada en 1878 n'una cuerria del pueblu de Sobrefoz (Ponga), identifícase como perteneciente a la familia de les espades con llingüeta tripartita y, dientro d'elles, al grupu de les pistiliformes atlántiques.

Los especialistes envaloren que la pieza enmárcase n'una cronoloxía a partir del añu 1.100 a.C., y destaquen reiteradamente'l so calter atlánticu polos sos paralelismos con pieces topaes en Galicia, l'occidente de Francia y les isles britániques. La espada de Sobrefoz ye un oxetu únicu nel repertoriu arqueolóxicu d'Asturies ya ilustra un periodu del que se tienen bien escasos testimonios, nengunu de la entidá d'esta pieza. La calidá de la so factura técnica y l'escelente caltenimientu del so cuerpu metálicu faen pensar que vien de un depósitu votivu o funerariu rellacionáu con dalgún personaxe importante de la dómina.

Cola so llegada al Muséu Arqueolóxicu, la pervalible pieza va poder sometese a estudios tipolóxicos y metalográficos qu'apurran datos hasta agora desconocíos. Al tiempu, ábrese la posibilidá d'afondar na conocencia de les técniques metalúrxiques practicaes na Edá del Bronce n'Asturies, y de verificar si los armeros que lu fundieron y forxaron utilizaron el cobre que  por munchos sieglos apurrieron les mines d'El Aramo o El Milagru a los artesanos prehistóricos.

La donación

Tres el so descubrimientu en Sobrefoz y la so pertenencia a la colección de bienes arqueolóxicos de Sebastián de Soto Cortés, ún de los grandes coleicionistes d'Asturies, el rastru de la espada difuminóse y ye bien probable que yá nos años 30 del pasáu sieglu nun tuviera alcontrada. En 1998, Maximino Blanco del Dago redescúbrela al realizar reformes n'una vivienda próxima al palaciu de Labra, casa familiar de Soto Cortés.

Blanco foi un arquitectu técnicu establecíu en Cangues d'Onís que s'especializó na rehabilitación d'edificios históricos, como'l mesmu palacia de Labra, y na construcción d'hoteles rurales y cases d'aldega. Sicasí, el so llabor más reconocíu foi la d'adquirir, caltener y dar valor a un ricu patrimoniu popular y formar una gran colección de cerámica con pieces d'alfareros asturianos, munchos d'ellos yá desapaecíos. En 1995, inauguró'l Muséu Basilio Sobrecueva padedicalo al mundu de la cerámica.

La voluntá de donar la espada al Muséu Arqueolóxicu ye una decisión de la so hermana María Victoria para caltener el pervalible bien arqueolóxicu y ponelu a disposición pa la investigación y tamién pal disfrute de la ciudadanía. Asina, en memoria del so hermanu Maximino, María Victoria Blanco donó al muséu en payares de 2019 la espada pistiliforme de la Edá de Bronce, un hachu de talón y dos argolles de bronce, mesmo que un conxuntu d'ocho útiles de piedra de distintes procedencies.